Begin december 2010 joeg de Minister van onderwijs de werkgevers schrik aan met het standpunt dat vergoedingen zouden worden teruggevorderd die betaald worden in het kader van een ontslagregeling. Inmiddels is zij op haar schreden teruggekeerd. In een brief van 21 juni 2011 erkent de Minister dat de in december 2010 "genoemde gevallen waarin rechtvaardiging voor ontslagvergoedingen zou kunnen bestaan, te limitatief (zijn) gebleken".

Inmiddels wordt erkend dat een ontslagvergoeding ook "te verdedigen is vanuit een oogpunt van efficient omgaan met overheidsmiddelen (soms is een ontslagvergoeding de goedkoopste oplossing) of kwaliteitsbeleid". "Als er sprake is van een weloverwogen en goed onderbouwde beslissing en de kosten die daaruit voortvloeien niet bovenmatig zijn, zal er geen aanleiding bestaan om over te gaan tot het terugvorderen van bekostiging". Bij dat laatste wordt de kantonrechtersformule als ijkpunt gehanteerd, "het recht van de werknemer op een bovenwettelijke werkloosheidsuitkering wordt hierbij betrokken".

Kortom, eigenlijk gewoon het standpunt dat Willem Lindeboom al had ingenomen in een artikel dat eind mei 2011 in School en wet verscheen. Het valt te waarderen dat de Minister het heeft gelaten bij het geven van vuistregels en er niet voor heeft gekozen om dit allemaal weer in afzonderlijke regelgeving vast te leggen. De praktijk kan hiermee uit de voeten. Extreme gevallen daargelaten verwachten wij niet dat werkgevers vaak met een terugvordering van een betaalde ontslagvergoeding zullen worden geconfronteerd.